Federringe
Een boutverbinding moet zodanig worden ontworpen dat de uitgeoefende voorspankracht grotendeels onder bedrijfsdruk wordt vastgehouden. Hoewel in sommige gevallen een aanzienlijk verlies van voorspankracht kan worden getolereerd, is het belangrijk om een volledige desintegratie van de schroefverbindingen te voorkomen. Of en hoe een schroefverbinding kan worden losgedraaid, hangt in belangrijke mate af van de belasting.
Bij statische belastingen in axiale richting kunnen bezinkverschijnselen, die onder andere afhankelijk zijn van het aantal en de vorm van de scheidingslijnen tussen de geschoorde componenten, leiden tot volledig verlies van de voorspankracht. Het verlies van voorspankracht onder dit type belasting kan worden tegengegaan door bepaalde ontwerpmaatregelen of het gebruik van bezinkbeschermingsmiddelen. Bij dynamische belastingen die dwars op de boutas inwerken en groot genoeg zijn om de geschoorde componenten tegen elkaar te verplaatsen, wordt een loskoppel gegenereerd dat het zelfblokkerende effect in de verbinding kan overwinnen. Als dit het geval is, leidt dit systematisch tot een versoepeling en uiteindelijk tot een volledige desintegratie of verbreking van de verbinding. Deze belastingen worden bijzonder kritisch wanneer ze met een hoge frequentie voorkomen. Dit kan worden verholpen door verlies en losraken van apparaten.
Maatregelen tegen verlies van voorspankracht bij statische belasting Om de instelverliezen in een boutverbinding zo laag mogelijk te houden, moet het aantal verbindingen tussen de componenten geminimaliseerd worden. Elke onnodige wasmachine voegt een extra scheidingslijn toe. Het gebruik van “soft“ringen (bijv. DIN 125 met 140 HV) in een schroefverbinding met hoge sterkte (sterkteklasse 8.8) moet ook worden vermeden. Door een grotere klemlengte voor de schroef te kiezen, bijv. door het gebruik van compensatoren, kunnen de verliezen door een grotere elastische uitzetting worden geabsorbeerd. Dezelfde effecten worden bereikt door het gebruik van expansieschroeven of schroeven met volledige schroefdraad of hogere voorspankrachten door het gebruik van een hogere materiaalsterkte. Indien deze maatregelen niet van toepassing zijn, kunnen ze binnen een beperkt bereik worden gecompenseerd door middel van een spanring volgens DIN 6796. In het bijzonder moet er hier op worden gelet dat het onderdeel waarop de klemschijf rust een overeenkomstige hoge Härte heeft en niet onder de belasting stroomt of dat de klemschijf in het onderdeel is opgenomen. Veerringen volgens DIN 127 en DIN 128 en veerringen volgens DIN 137 zijn echter niet effectief. Ze zijn over het algemeen alleen “vlak“ geperst “ en kunnen niet compenseren voor eventuele instelwerkzaamheden, zelfs als sterkteklasse 5.6 of kleiner wordt gebruikt, zoals gespecificeerd in de productnormen. De normalisatie heeft daarom rekening gehouden met de stand van de techniek en heeft deze normen ingetrokken.
ringen volgens DIN 6798,
ringen volgens DIN 6797,
nbsp;ringen volgens DIN 6797,
nbsp; ringen volgens DIN 6797,
nbsp;
nbsp; ringen volgens DIN 93, DIN 432 en DIN 463, veiligheidsplaten volgens DIN 93, DIN 432 en DIN 463,
nbsp; – Borgmoeren volgens DIN 526,
nbsp; – Borgmoeren volgens DIN 7967 (ook bekend als palmnoten).
In het verleden werden de producten volgens deze normen toegewezen aan de categorie Vergrendeling onder dynamische dwarslading. Zij voldoen echter niet aan deze eisen. Om deze reden zijn de bovengenoemde normen ook ingetrokken. Bij gelaats- en tandriemschijven kan onvoldoende elektrisch contact, zoals beschreven in het toepassingsgebied van deze normen, niet op betrouwbare wijze worden gegarandeerd. Daarom is er hier nog een reden voor intrekking van DIN 6797 en DIN 6798.
Een boutverbinding moet zodanig worden ontworpen dat de uitgeoefende voorspankracht grotendeels onder bedrijfsdruk wordt vastgehouden. Hoewel in sommige gevallen een aanzienlijk verlies van voorspankracht kan worden getolereerd, is het belangrijk om een volledige desintegratie van de schroefverbindingen te voorkomen. Of en hoe een schroefverbinding kan worden losgedraaid, hangt in belangrijke mate af van de belasting.
Bij statische belastingen in axiale richting kunnen bezinkverschijnselen, die onder andere afhankelijk zijn van het aantal en de vorm van de scheidingslijnen tussen de geschoorde componenten, leiden tot volledig verlies van de voorspankracht. Het verlies van voorspankracht onder dit type belasting kan worden tegengegaan door bepaalde ontwerpmaatregelen of het gebruik van bezinkbeschermingsmiddelen. Bij dynamische belastingen die dwars op de boutas inwerken en groot genoeg zijn om de geschoorde componenten tegen elkaar te verplaatsen, wordt een loskoppel gegenereerd dat het zelfblokkerende effect in de verbinding kan overwinnen. Als dit het geval is, leidt dit systematisch tot een versoepeling en uiteindelijk tot een volledige desintegratie of verbreking van de verbinding. Deze belastingen worden bijzonder kritisch wanneer ze met een hoge frequentie voorkomen. Dit kan worden verholpen door verlies en losraken van apparaten.